Recensie: The Time That Remains
Gepubliceerd op ma 8 februari 2010
(Sentimento.nl) -
“Waar ben ik” verzucht de taxichauffeur wanhopig als hij aan het begin van de film met zijn onherkenbare passagier in een onverwachte en zeer heftige onweersbui de weg naar de kibboets is kwijtgeraakt. Hetzelfde verzucht de kijker halverwege The Time That Remains, als blijkt dat de film net zo stuurloos als de taxi is.
The Time That Remains is de nieuwste film van Elia Suleiman, een Israëlische Palestijn die opgroeide in bezet of bevrijdt Nazareth (afhankelijk van het kamp waar je toebehoort). De tweeslachtigheid die Arabische inwoners van Nazareth dagelijks meemaken was ook al onderwerp van zijn vorige film, Divine Intervention. Daar ging hij op haast slapstick-achtige wijze aan de slag met de krankzinnige situatie. Met een uitgestreken smoel dat in de verte aan Buster Keaton deed denken was Suleiman als acteur de troef in zijn eigen film. De weemoed en berusting dropen van zijn gezicht af, en gaf lucht en humor aan de onmacht van de Palestijnen en hun wrange leefomstandigheden.
Dezelfde formule past hij min of meer toe in The Time That Remains, met het verschil dat hij zich nu baseerde op de dagboeken van zijn vader, en deze liet spelen door een andere acteur. De scènes blijven weliswaar net zo onderkoeld en statisch als in Divine Intervention, maar missen de relativerende oogopslag van Suleiman. Daarvoor in de plaats komt de verbeten ernst van zijn vader. Helaas werkt dat niet: je weet nu niet meer of je moet lachen, naar adem moet snakken ofverontwaardigd moet worden. En waar Divine Intervention er nog in slaagde om de Israëliërs met mededogen te bekijken, worden ze hier duidelijk als de boeman opgevoerd. Opvallend is dat de beste scènes die zonder zijn vader zijn. Suleiman blijft een meester van de choreografie: let bijvoorbeeld op de soldaten die op de maat van klassieke muziek een tafelkleed opvouwen.
Gerben Scherpenzeel
Beoordeling bezoekers:
